Na podstawie http://en.wikipedia.org/wiki/Yoroi
Po raz pierwszy ō-Yoroi pojawiła się w połowie X wieku i w późnym okresie Heian. Była powszechnie stosowana podczas wojny Genpei w XII wieku. Główne elementy tej zbroi zostały zaprojektowane dla kawalerii oraz łuczników. Zbroja ō-Yoroi była ciężka i nie pozwalała na taką swobodę ruchu jak jej odpowiednik do-maru, dlatego też pancerz ten nie był powszechnie wykorzystywany w XV wieku kiedy to w walkach w Japonii wykorzystywana była głównie piechota.
W większości przypadków O-Yoroi była używana przez bogatych samurajów o wyższym statusie społecznym - najczęściej dowódców i generałów, którzy poruszali się na koniach. Niżsi rangą żołnierze mieli pancerz, który był podobny do ō-Yoroi. Składał się on z mniejszej ilości elementów oraz był lżejszy i znacznie skromniej zdobiony.
Większość dostępnych obecnie informacji na temat ō-Yoroi opiera się na pancerzach, które zostały zdeponowane w świątyniach w formie ofiary lub były przechowywane przez potomków użytkownika owej zbroi. Tylko osoby majętne mogły pozwolić sobie na taki luksus, stąd posiadane informacje odzwierciedlają głównie bogato zdobione zbroje. Wiele z oryginalnych ō-Yoroi nadal istnieje, lecz wiele egzemplarzy zostało utraconych lub uszkodzonych. Przykłady ō-Yoroi można znaleźć w muzeach w różnych częściach świata. Istnieje również kilka egzemplarzy ō-Yoroi wystawionych w sanktuariach Shinto, w których były przechowywane i chronione przez wieki.
Budowa Yoroi
Części Kabuto

Kabuto - hełm :
- Tehen - otwór na czubku hełmu służył on do przeciągania włosów które nie mieściły się pod hełmem.
- Hachi - kopuła hełmu, miała okrągły kształt i była ciężka.
- Fukigaeshi - pozwala na zawieszanie Shikoro.
- Shikoro - do tylniej części hełmu przymocowano od trzech do siedmiu ruchomych płytek które miały na celu chronić kark.
- Mabisashi - daszek do ochrony części twarzy i przed promieniami słońca.
Pozostałe części Yoroi
- Sode - naramienniki, wykonane z lakierowanej skory lub metalowej płyty. Na niej mocowano rzędy łusek związanych między sobą grubymi jedwabnymi nićmi.
- Hato o no ita - ochraniacz lewej pachy. Zwykle mniejszy od prawego i bogato zdobiony.
- Kote - rękawice.
- Do - ochraniacz tułowia.
- Haidate - ochrona ud, w postaci fartucha z materiału, którego dolna połowa pokryta była płytkami.
- Sume ate - ochraniacz kolan i goleni.
- Kyahan - ochraniacz w kształcie łydki, łączy się z nagolennikami.
- Tsurumaki - futrzane buty podbite jedwabiem.
- Kusazuri - osłona dolnych partii ciała.
- Sendan no ita - ochraniacz prawej pachy.
- Nodowa - ochrona szyi i gardła w postaci płyty w kształcie litery „u” pokrytej drobnymi płytkami powiązanymi ze sobą.
Opracował Dawid Gmerek
Zbroja







